terug

Waarderingen - Rentabiliteitsmethode

De rentabiliteitswaarde-methode gaat ervan uit dat de waarde van een onderneming gelijk is aan de waarde van een eeuwigdurende resultatenstroom. Er wordt dan uitgegaan van een in de toekomst te verwachten genormaliseerde nettowinst. Deze winst kan worden afgeleid uit het gemiddeld behaalde en/of het gemiddeld haalbare genormaliseerde resultaat. Hieruit blijkt tevens dat deze methode vooral toepasbaar is voor ondernemingen waarbij sprake is van een redelijk stabiel beeld in de ontwikkeling van de toekomstige omzet en resultaten.

Teneinde een reële rentabiliteitswaarde te bepalen, dient een aantal correcties plaats te vinden. Allereerst dienen de boekhoudkundige resultaten genormaliseerd te worden, waarbij de incidentele baten en lasten worden geëlimineerd. Van de nu bepaalde historische en toekomstige resultaten wordt vervolgens het, eventueel gewogen, gemiddelde bepaald. De methode veronderstelt dat dit resultaat representatief is als eeuwigdurende resultatenstroom. Geen rekening wordt gehouden met toekomstige winstinhoudingen, uitbreidingsinvesteringen en de daaruit volgende winstgroei.

Daarnaast wordt een correctie gehanteerd voor de gewenste verhouding tussen eigen en vreemd vermogen. Dit is de verhouding die in de bedrijfstak als ‘normaal’ wordt ervaren. Indien er sprake is van ‘ondervermogen’, wordt het tekort aan eigen vermogen aangepast tot de gewenste vermogensverhouding. De resultatenrekening wordt dan tevens genormaliseerd voor lagere rentekosten. In geval van oververmogen vindt analoog een correctie plaats. Eventueel onder- of oververmogen dient op de rentabiliteitswaarde te worden gecorrigeerd.

Vervolgens wordt, teneinde de rentabiliteitswaarde te bepalen, het genormaliseerde netto resultaat contant gemaakt door dit resultaat te vermenigvuldigen met een rentabiliteitsmultiplier. Deze multiplier is de reciproke van de rentabiliteitseis van de (ver)koper. De rentabiliteitseis is de vergoeding die een (toekomstige) aandeelhouder wenst te ontvangen voor de risico’s die samenhangen met de investering.

Hier uit zich een tekortkoming van deze methode, en wel dat voorbij wordt gegaan aan het onderscheid tussen investerings- en financieringsbeslissingen. Immers, bij de berekening van de waarde zijn de lasten verbonden aan de financiering met vreemd vermogen reeds verwerkt. Zo kan er geen onderscheid worden gemaakt tussen het risico gelegen in de investering in de onderneming, het bedrijfsrisico, en het risico verbonden aan de financiering van die investering, het financiële risico.